عطر شهادت

باوجوداین همه سایت بامطالب بیهوده وتخریب کننده سایت شما وسایتهای دیگری ازقبیل این سایت روزنه امیدی دردلامون روشن میکنه وراهی روشن روبهمون نشون میده…..

پاسخ به این نظر

پلاک و استخوان

خیلی شوخ‌طبع بود تا جایی که من دیگه نمی‌تونستم فرق شوخی و جدیش را تشخیص بدم. در حین جدیت هم قیافش شوخ‌طبعش را نشون می‌داد.
یادمه روز آخری که با هم بودیم، از بیرون که اومدم خونه، گفتم: بابا جون این بار که بری کی برمی‌گردی زود یا دیر خندید و گفت: خیلی دیر نیست گفتم: چقدر طول می‌کشه. گفت: زیاد نیست یه نگاهی به دور و برش کرد و دخترعموی دو سالش را که اون شب مهمونمون بود را نشون داد گفت: عروسی زهرا خانم برمی‌گردم این حرف را که زد دلم ریخت اما بازم گذاشتم سر شوخی‌هاش.
اما این بار شوخی نمی‌کرد رفت و بعد از هجده سال دقیقاً دو روز قبل عروسی دختر عمویش بود که از معراج شهدا زنگ زدن خونمون و گفتن که جنازش پیدا شده من و مادرش خوشحال بودیم اما از یه طرف سوروسات عروسی زهرا خانم هم به راه بود نمی‌دانستیم شادی اونها را بهم بزنیم و از طرفی اگه بی‌خبر می‌رفتیم خان دادش ناراحت می‌شد، مادرش گفت: بالاخره که چی باید یه جوری خان دادش را مطلع کنیم. بعد بریم، که ناراحت نشن. رفتیم خونشون تا اونجا مدام ذکر می‌گفتیم و صلوات می‌فرستادیم که ناراحت نشن. خوشبختانه وقتی به برادرم گفتم که علی داره میاد خوشحال شد اما بعد که گفتم: شهید شده و جنازش را دارن میارن زهرا خانم که شب عروسیش با اومدن پسر عموش یکی شده بود خیلی ناراحت شد و گفت: چرا باید عروسی من به خاطر چهار تا استخوان و یه پلاک عقب بیفته. زن داداشم گفت: حالا نمیشه بعد از عروسی بریم سراغ مرده‌ها…..
مادر علی که ناراحت شده بود اما به روی خودش نمی‌آورد، گفت: باشه ما می‌ریم معراج شهدا علی را تحویل می‌گیریم بعد میایم عروسی زهرا خانم……..
شب عروسی همین کار را کردیم اما هنوز زهرا دلخور بود و می‌گفت آخه چهار تا استخون اونم بعد از سال‌ها چه ارزشی داره که عروسی من باید بهم بخوره……..
چهار روز بعد از عروسی یه روز ساعت پنج صبح بود داشت اذان می‌گفت: که در خونه را زدن با تعجب اینکه این موقع از صبح کیه در می‌زنه یا خدای ناکرده اتفاق بدی افتاده رفتم در را باز کردم دیدم زهرا دختر برادرم با چشمای پر از اشک و گریه‌کنان پشت دره. سلام عمو علیک السلام عموجون. چی شده چرا گریه می‌کنی؟؟؟
عمو علی، علی…..
علی چی عمو جون؟؟؟
قبر علی کجاست؟ می‌خوای چی کار عمو؟؟؟
می‌خوام برم معذرت خواهی عمو.
چی شده بیا تو درست حرف بزن ببینم چی شده.
عمو دیشب که خوابیده بودم چند بار از خواب پریدم اما هر بار که می‌خوابیدم همین خواب را می‌دیدم، خواب می‌دیدم توی یه باتلاق خیلی بزرگ افتادم، هرچی فریاد می‌زنم هیچ کس به کمکم نمی‌یاد، داد می‌زدم و همسرم را صدا می‌کردم اما انگار نه انگار که صدای من را می‌شنید، هر چی دست و پا می‌زدم بیشتر فرو می‌رفتم.
بعد از ناامیدی از کمک دیگران، وقتی تا به گردن توی باتلاق فرو رفته بودم، دیدم که چهارتا استخون و یه پلاک به دادم رسیدن و منو نجات دادن.
بهشون گفتم: شما کی هستین که من را نجات می‌دید؟؟؟
گفتن: ما همون چهارتا استخون و یک پلاکیم، بعد بهم گفتن؛ الدنیا دار فانی…
بهشون گفتم منظورتون چیه؟ گفتن: به این دنیا دل نبند، که فانی و از بین رفتنی. بعدش گفتن لذت‌های دنیا فقط برای مدت کوتاهیه، بعد از دست میره. دنبال لذت‌های بلند مدت باش.
با این حرف از خواب پریدم و تا الآن که بیام خونه شما این حالم بود. عمو شما فکر می‌کنید علی من را می‌بخشه؟؟؟
در حالی که اشک‌هایش را پاک می‌کردم گفتم: آره دخترم می‌بخشه، حالا پاشو نمازت را بخون تا شوهرت بیدار نشده با هم بریم خونتون که الانه نگرانت می‌شه. بعد هر دو با هم به نماز ایستادیم، و صدای الله اکبر زهرا من را به یاد صدای علی انداخت، وقتی سلام نماز را گفتم صدای زهرا را شنیدم « السلام علیکم و رحمة الله و برکاته»
سال‌ها بود که توی این خونه به جز من و حاج خانم کس دیگه‌ای این‌جا نماز نخونده بود.
وقتی بلند شدم رفتم کنار طاقچه تا جانمازم را روی طاقچه بذارم این عکس علی بود که بهم لبخند می‌زد. وقتی برگشتم و صورت زهرا را نگاه کردم خیلی آروم بود و از اون حالت قبل از نماز هیچ خبری نبود

پاسخ به این نظر

شهید سید محمد حسین علم الهدی فرزند سید مرتضی

محل ولادت – اهواز

سال ولادت – ۸/۷/۱۳۳۷

محل شهادت – اهواز ( هویزه )

سال شهادت – ۱۷/۱۰/۱۳۵۹

محل دفن – خوزستان – هویزه ( گلزار شهدای هویزه )

قسمتی از یادداشتهای شهید :

… خدایا این سرزمین پاک در دست ناپاکان است ، در همین ۲۰ کیلومتری من در همین تاریکی شب علی می خواست و به نخلستان می رفت فاطمه وضو می گرفت پیامبر به سجده می رفت و حسن و حسین به عبادت می پرداختند این خانه ی کوچک این سنگر این گودی در دل زمین این گونی های بر هم تکیه داده شده پر از حرف است فریاد است غوغاست … تنهایی عمیق ترین لحظات زندگی یک انسان است خدایا این خانه کوچک را بر من مبارک گردان در این چند روز با خاک انس گرفته ام بوی خاک گرفته ام رنگ خاک گرفته ام حال می فهمم که چرا پیامبر علی ابن ابیطالب را ابوتراب نامید . خدایا اگر من در دل سنگرم تو در دل من و در دل سنگر هر دو حضور داری لحظات چگونه می گذرد عبور زمان مانند عبور آب بحری از جلوی چشمان کاملا ملموس است . اما زندگی در این خانه کوچک که یک قلب پر طپش است یک دل خاکی است در زمین خدا در متن پاکی نمی تواند تکرار پذیر باشد آری … تنها موهبتی است الهی در تنهایی از تنهایی بدر می آییم در تنهایی به خدا می رسیم … و در سنگر تنها هستم …

سید محمد حسین علم الهدی

پاسخ به این نظر

اتل متل یه جعبه

پر از مداد رنگى

اتل متل یه بچه

چه بچه زرنگى

با یک مداد هاش ـ ب

توى اتاق نشسته

فکر مى کنه به باباش

جفت چشاشو بسته

قربون برم بابامو

الان اگه زنده بود

صورت مهربونش

حتماً پر از خنده بود

با قهوه اى کمرنگ

دهان و لب رو کشید

صورتشو عقب برد

قشنگ نگاه کرد و دید

قهوه اى رو گذاشته

مداد حنایى برداشت

رو صورت بابا جون

ریش قشنگى رو کاشت

بعد با مداد هاش ـ ب

چشمى کشید و بعدش

با یک مداد هاش ـ ب

چشمارو مشکى کردش

پیشونى رَم کشیدش

بعد هم موهایى بلند

بعد با مداد سبزش

براش کشید یه سربند

بعد با مداد زدش

رو سربند سبز اون

گنبدى از طلا زد

زیرش نوشت «بابا جون»

بینى رو هم کشیدش

دو چشم و ابرو گذاشت

براى رنگ صورت

سفید و زرد و برداشت

با زرد و با سفیدش

صورتو رنگ کردش

بابا چه نورانیه

چشمها رو تنگ کردش

یواش یواش و کم کرد

از توى چشم تنگش

بارون چکید بروى

نقاشى قشنگش

مداد سرخو برداشت

رو سر بلند بابا جون

یه خال قرمز کشید

خیره شد به خال اون

لب رو گذاشت رو خالش

سرخى لبهاى اون

حالشو سرختر کرد

سرختر از رنگ خون

یه کمى فکر کردش

یه دفعه بغضش گرفت

بعد مى دونید چیکار کرد؟

یه کارى کرد بس شگفت

با اون مداد سرخش

بابا رو سرخ کردش

عکس رو قلبش گذاشت

با اون دودست سردش

بس که بابا بابا گفت

ناله زد و غصه خورد

کنار عکس بابا

خسته شد و خوابش برد

خواب دیدش توى یک باغ

تو یک باغ پر از گل

نشسته رو درختى

بدل شده به بلبل

ناز غریبونه کرد

چَه چَهِ مستونه زد

یه وقت دید از آسمون

نور اومد و نور اومد

دید که تو تختى از نور

بابا جونش نشسته

هزار ملک دور اون

جمع شده حلقه بسته

پریدو رفتش نشست

رو شونه بابا جون

بابا نوازشش کرد

بوسه زد به روى اون

زد زیر گریه و گفت:

میگن دیگه نمیاى!

منو گذاشتى رفتى؟

بابا منو نمى خواى؟

بابا اونو بوسیدش

توى بغل گرفتش

اشک چشاشو پاک کرد

نیگاش کردش و گفتش:

اگه نرفته بودم

یه غول بى شاخ و دُم

اومده بود تو خونه

تا زور بگه به مردم

با هرچى که ما داشتیم

مى خواست تجارت کنه

ما رو اسیر بگیره

خونه رو غارت کنه

رفتم باهاش جنگیدم

تا که بره به خونش

اگه باور ندارى

بیا اینم نشونش

دسترو گذاشت رو خالش

همون خال پیشونیش

همون خال قشنگش

خال قرمز و خونیش

لب رو گذاشت رو خالِ

بابا جون و بوسیدش

بعد صورت و عقب برد

قشنگ بابا رو دیدش

یهو پریدش از خواب

دید که وقت اذونه

بوى تن بابا جون

پیچیده بود تو خونه

دنبال نقاشیش گشت

دید که روى متکّاس

یعنى چى مگه مى شه؟

این خط که خط باباس

دید که زیر نقاشیش

به خط نازِ بابا

نه تنها امضا شده

داده یه بیست زیبا

پاسخ به این نظر

اجرای وصیتنامه یک شهید پس از ۲۷ سال در حج *
این شهید سرافراز دوران دفاع مقدس در وصیت نامه خود چنین آورده است: پدر و مادر مهربانم هر کدام که به مکه رفتند آنجا تمام مسلمانان هستند حتما عکس مرا با خودتان ببرید و در دست بگیرید و اگر از شما سئوال کردند بگوئید که من به دست صدام شهید شده ام.
خانواده یکی از شهدای جنگ تحمیلی پس از گذشت ۲۷ سال موفق به اجرای بخشی از وصیت نامه این کبوتر سفر کرده به عرش الهی در سرزمین وحی شده اند.

به گزارش مهر، شهید ” عباس بروغنی ” دانشجوی فنی دانشگاه امیر کبیر که با شروع جنگ تحمیلی به جبهه های حق علیه باطل شتافت در روز دهم تیر ماه ۱۳۶۰ هنگامی که در کربلای چغالوند به نماز راز و نیاز با معبود ایستاده بود که ترکش خمپاره او را نشانه گرفت و در اثر آن او به دیدار معبود شتافت.

این شهید سرافراز دوران دفاع مقدس در وصیت نامه خود چنین آورده است: پدر و مادر مهربانم هر کدام که به مکه رفتند آنجا تمام مسلمانان هستند حتما عکس مرا با خودتان ببرید و در دست بگیرید و اگر از شما سئوال کردند بگوئید که من به دست صدام شهید شده ام.

شهید عباسی بروغنی در ادامه این وصیت نامه آورده است: در خواست من از آنها این است که انجام این کار را زودتر ترتیب دهند و همین سالها بروند. چون این کار صدور انقلاب است. امام باقر (ع) نیز به پیروانش دستور داد تا سالها به مکه بروند و یکجا بنشینند و گریه کنند و هر کس گفت که چرا گریه می کنید جریان عاشورا را برایشان تعریف کنند.

بر اساس چنین وصعیتی در کاروان ۱۹۴۱۲ استان خراسان شمالی اعزامی از سبزوار برادر این شهید سربلند امسال به عنوان خادم حضور یافته و با ابتکار و خلاقیت در کاروان و تمثال شهدا و وصیت نامه های شهدای این کاروان را در یک طراحی معنوی به عنوان ایستگاه شهدا تهیه نموده و در معرض دید زائران قرار داده است.

این کار معنوی که با هدف بهره گیری از روح بلند شهیدان و تاثیر پذیری از وصیت نامه های آنان صورت گرفته با استقبال زائران ایرانی و غیر ایرانی قرار گرفته و صحنه های جذاب و دیدنی از اشک شوق و زیارت را به دنبال داشته است.

در مراسم دعای کمیل مدینه نیز در هفته گذشته بسیاری از تصاویر شهدای والا مقام دوران دفاع مقدس زینت بخش این مراسم بوده است.

پاسخ به این نظر

. فرجام سعادت و شهادت
عن امیر المونین علیه السلام :
و انا اسال الله بسعه رحمته و عظیم قدرته علی اعطاء کل رغبه … ان یختم لی و لک بالّسعاده و الشّهاده.
حضرت علی علیه السلام در پایان عهدنامه خود به مالک اشتر نوشت :
من از خدا به گشایش رحمت و بزرگی قدرتش(بر آنکه هر چه بخواهد عطا می کند) می خواهم که پایان زندگی من و تو را به نیکبختی و شهادت قرار دهد
نهج البلاغه نامه۵۳

در ردیف شهیدان
قال السّجاد علیه السلام :
حمدا نسعدبه فی السّعداء من اولیائه و نصیر به فی نظم الشّهداء بسیوف اعدائه.
حضرت امام سجاد علیه السلام فرمود :
سپاس خدای را، سپاسی که بدان در زمره اولیاء نیکبختی قرار گیریم و بواسطه آن در ردیف شهیدان با شمشیر دشمنانش در آئیم.
صحیفه سجّادیه، ج۴۱، دعاء۱

شهادت آرزوی اولیاء
قال رسول الله صلی الله علیه و آله :
والذی نفسی بیده ((لولا ان رجالا من المومنین لاتطیب انفسهم)) لوددت انی اقتل فی سبیل الله، ثم احیا ثم اقتل ثم احیا ثم اقتل، ثم احیا ثم اقتل.
پیامبر خدا صلی الله علیه و آله فرمود :
قسم به آنکه جانم به دست اوست((اگر نبود اینکه جمعی از مومنین خوش ندارند)) دوست داشتم که در راه خدا نه یکبار و دوبار، که چندین بار زنده گشته و بار دیگر کشته گردم.
صحیح بخاری، ج۴، ص۲۱، باب تمنی الشهاده

پاسخ به این نظر