نویسنده ای از دیار حبیب
شهید حبیب غنی پور فقط ۲۲سال عمر کرد اما دراین مدت کوتاه زندگی پر خیزوبرکتش یادگارهای بسیاری را بر جای گذاشت .حبیب در سال ۱۳۴۳در خانواده ای کم در امد وجنوب شهری متولد شد از همان نوجوانی عشق به مطالعه و ادبیات در او جوانه زدبه طوری که یکی از فعالترین اعضای کتابخانه وجلسات ادبی مسجدجوادالائمه(ع)شد.در همان اوایل انقلاب فعالان ادبی ان مسجد یک کتاب به نام ((سوره,بچه های محله
))چاپ کردند که شهید غنی پور هم در ان یک داستان به نام(انشا )داشت.
حبیب هنوز بیست ساله نشده بود که در کنار نویسندگی در مجله های رشدنوجوان وکیهان بچه ها,به عنوان دبیر دروس ادبیات دینی در مدرسه راهنمایی شهید چمران تدریس می کرد با حمله دشمن بعثی به کشور واغاز جنگ تحمیلی حمید غنی پور هم به فرمان امام (ره)لبیک گفت وبه جبهه رفت در سال ۱۳۶۴ودر رشته زبان وادبیات فارسی دانشگاه شهید بهشتی قبول شد.از شهید غنی پور در همان سالها دوکتاب به نام های ((گل خاکی))و((عمو سبدی))چاپ شد .
شهید غنی پور دروصیت نامه اش نوشته است :به دوستان توصیه می کنم که این سنگر روح کودکان ونوجوانان ,کتابخانه را رها نکنند چون که این فرزندان,سربازان اینده حضرت ولیعصر (عج)می باشند .با سختی ها بسازید زیرا که پشت هر فرازی ,نشیبی ودر هرمصیبتی,سعادتی نهفته است.در بخشی دیگر امده است:برای رسیدن به اسمان معرفت الهی از نردبان عشق که هر گاموپله اش عمل به واجبات واعمال صالحه میباشد ,استفاده کنید.
از دیگر وصایای شهید غنی یور است که:پدرومادر عزیزم اگر جسدی از من به جاماند دوست دارم سر پناهی بر قبرم نباشد .

پاسخ به این نظر